می خواستم همون روز که ایران شکست خورد آپ کنم اما بلاگفا مشکل داشت. حالا میخوام بگم چه حالی شدم وقتی باختیم. وقتی عادل گفت : خداحافظ جام جهانی خداحافظ برانکو دیگه طاقت نیوردم بغضم گرفته بود تا شب هرکاری کردم اشکم در نیومد.
خیلی حالت بدیه که بغضت بگیره و نتونی گریه کنی. آخر سر آهنگ حالا من یه آرزو دارم تو سینه رو گذاشتم و های های زدم زیر گریه حالا گریه کن کی گریه نکن. تا خلاص شدم.
آخه چرا برانکو به خاطر پولهای علی دایی آبروی خودشو تیم ملی رو به باد داد؟
چطور راضی شد دل هفتاد میلیون ایرانی رو بشکنه؟
همه چی تموم شد تا چهار سال دیگه و تا اون موقع خیلی از بچه های تیم ملی نیستن مثل گل محمدی و رضایی و شاید هم خیلی های دیگه..پرتغال تنها امید ما بود.
این عکسارو میزارم تایه خورده به خودشون بیان و حداقل چهارسال دیگه قلبمونونشکونن.
"فیگو" که دیگه براش اعصاب نمونده بود.
ای "دکو" هر چی کشیدیم از دست تو بود.
کسی که زمانی علی دایی بود اما امروز نتونست هیچ کمکی به ما بکنه.
زننده ی پنالتی (( کریستیانو رونالدو)) یه زمانی عاشقش بودم اما حالا دیگه ازش بدم می یاد.
و اما گل اول
تلاش بچه ها ی تیم ملی رو چگونه پاسخ می دهید؟
دل شکستن هنر نیست ای فدراسیون فوتبال کشور.
و این هم زنی از هواداران ایران احتمالا این ماله نیمه ی اول بوده که انقدر خوشحاله.
اما به نظرم هشت ساله پیش بهتر بود .امیدهای جاوید.
و در این میان افراد هیزی چون خطیبی هم پیدا می شود ( البته خطای دید است)
تیم ملی خداحافظ....
گل محمدی و میرزا پور و رضایی و کریمی و نصرتی و نکو نام( مردش نمیرد هرگز)
کعبی (گلم) و معدن چی و هاشمیان و مهدوی کیا و تیموریان همگی خداحافظ.
زمانی که گذشت اون موقع چقدر خوشحال بودیم.
علی دایی جان کجایی که یادت بخیر.فیگو جان خداحافظ.
می بخشید انقدر طولانی شد.
